WSA we Wrocławiu o windach jako środkach trwałych. Co z leasingiem?

WSA we Wrocławiu wydał 8 stycznia 2026 r. wyrok w sprawie uznania windy za osobny środek trwały. Choć orzeczenie było niekorzystne z perspektywy podatnika, który zapoczątkował sprawę, to jest ono pozytywne dla ogółu przedsiębiorców, w tym potencjalnie dla podmiotów z branży leasingowej.

Interpretacja i wyrok

Sprawę zapoczątkował podatnik, wnosząc o interpretację, w której wykazywał, że zakup i montaż windy składają się na ulepszenie środka trwałego, a nie na budowę środka trwałego odrębnego od budynku.

Z tą koncepcją nie zgodził się jednak zarówno Dyrektor KIS, jak i WSA we Wrocławiu. Organ i sąd konsekwentnie uznały, że winda stanowi osoby środek trwały.

Kto ma rację?

Wątpliwości podatnika poniekąd można zrozumieć. Winda w budynku zwykle (albo i zawsze) powstaje w wyniku prac budowalnych, trwających niekiedy wiele miesięcy. Z całą pewnością takiej windy nie można w łatwy sposób wymontować. Co więcej, jest wątpliwe, aby wielopiętrowy budynek można było uznać za „kompletny”, gdy brak w nim sprawnej windy. To sprawa oczywista dla mieszkańców bloków, ale uregulowana również w przepisach. Rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie warunków technicznych (WT), jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przewiduje, że w dźwig osobowy należy wyposażyć budynki „w których różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym, przekracza 9,5 m”.

Mimo tego, wydaje się całkowicie jasne, że racja w tym sporze jest po stronie fiskusa. Klasyfikacja Środków Trwałych wyraźnie wymienia windy jako osobny rodzaj środka trwałego. Aby więc zanegować charakter widny jako osobnego ŚT, trzeba byłoby wykazać, że winda nie może nim być na gruncie ustawy o CIT, gdyż nie spełnia wymogów ustawowych, a rozporządzenie w sprawie KŚT wykracza poza delegację ustawową. Skuteczne przeprowadzenie takiego dowodu jest zadaniem karkołomnym czy wręcz niewykonalnym.