Polityka cen transferowych coraz bardziej zyskuje na znaczeniu, a jej posiadacze mogą liczyć w związku z tym na liczne korzyści. Jedną z największych z nich jest z pewnością to, że zapewniając klarowne zasady i metody ustalania cen w transakcjach wewnątrzgrupowych, minimalizuje się ryzyko negatywnych konsekwencji wynikających z kontroli podatkowej w tym obszarze.
W niedawno wydanej odmowie wydania opinii zabezpieczającej Szef KAS uznał, że założenie nowej spółki i podpisanie w niej umów B2B z dotychczasowymi pracownikami stanowi nadużycie prawa podatkowego. Czy Szef KAS ma rację, czy można mówić o swego rodzaju „ataku” na samozatrudnienie i jaki wniosek z tego rozstrzygnięcia płynie dla branży leasingowej, w której wiele spółek posiada podmioty zależne lub powiązane?
Trwają prace nad tzw. ustawą deregulacyjną, której projekt Ministerstwo Rozwoju i Technologii (MRiT) opublikowało na początku kwietnia 2024 r. Ustawa ma być odpowiedzią na zidentyfikowane problemy w obszarach prawa gospodarczego i administracyjnego, dotyczące m.in. wprowadzania nowych przepisów, prowadzenia kontroli podatkowych czy ograniczania biurokracji i barier prawnych. Według ostatnich zapowiedzi projekt może trafić pod obrady Sejm w lipcu.
Od 2022 r., kiedy CIT estoński w związku ze zmianami przepisów znacznie zyskał na popularności, pojawiają się liczne interpretacje organów podatkowych, w których sprzedaż wierzytelności własnych kwalifikowana jest do tzw. przychodów pasywnych. Przyjęcie takiej wykładni może stanowić poważny problem dla przedsiębiorstw, które wykorzystują faktoring i jednocześnie korzystają z ryczałtu od dochodów spółek lub planują wybór tej formy opodatkowania.
Ministerstwo Finansów nieformalnie zapowiada, że kolejne odroczenia obowiązku wdrożenia tzw. JPK_CIT nie będą mieć miejsca. Ponieważ u największych podatników – czyli niemal całej branży leasingowej – pierwsze obowiązki w tym obszarze pojawią się już 1 stycznia 2025 r., nie powinni oni zwlekać z wdrożeniem. Tym bardziej, że dla branży wdrożenie nowych struktur może się okazać dużym wyzwaniem.
Niezwrócone środki finansowe nie stanowią strat w środkach obrotowych i z tego powodu nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Takie stanowisko zajął WSA w Warszawie, który wskazał, że w przypadku utraty składników majątku niemających wartości podatkowej nie powstaje strata w rozumieniu tego pojęcia na gruncie ustawy o CIT, oddalając tym samym skargę podatnika na interpretację indywidualną wydaną na jej wniosek przez Dyrektora KIS na gruncie podatku CIT. Niewykluczone jednak, że tę sprawę ostatecznie rozstrzygnie NSA.
Ministerstwo Finansów nieformalnie zapowiada, że kolejne odroczenia obowiązku wdrożenia tzw. JPK_CIT nie będą mieć miejsca. Ponieważ u największych podatników pierwsze obowiązki w tym obszarze pojawią się już 1 stycznia 2025 r., nie powinni oni zwlekać z wdrożeniem. Prace z tym związane należy rozpocząć od identyfikacji obligatoryjnych działań do wykonania.
Tylko i wyłącznie postanowienie o umorzeniu postępowania karnego umożliwia uznanie środków utraconych na skutek oszustwa za stratę stanowiącą koszt podatkowy. Takie stanowisko zajął Dyrektor KIS w niedawnej interpretacji indywidualnej. To nie pierwsze tego typu rozstrzygnięcie. Korzystniejsze dla podatnika stanowisko w podobnej sprawie zajął w ubiegłym roku WSA w Łodzi, ale z uwagi na skargę kasacyjną wniesioną przez organ podatnicy, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, muszą czekać na orzeczenie NSA.
Na gruncie orzecznictwa sądów można dopuścić argumentację, zgodnie z którą możliwe jest wznowienie i kontynuowanie umowy leasingu – nawet mimo złożenia oświadczenia woli o jej wypowiedzeniu. Aby tak się stało, w sytuacji gdy korzystający ureguluje swoje zobowiązania, finansujący powinien sporządzić pisemne oświadczenie o cofnięciu wypowiedzenia umowy, a następnie uzyskać pisemne potwierdzenie od korzystającego, że ten wyraża zgodę na cofnięcie oświadczenia złożonego wcześniej przez leasingodawcę.
Rząd pracuje nad nowym programem dopłat do samochodów elektrycznych, który miałby rozszerzyć preferencje związane z zakupem takich pojazdów funkcjonujące w ramach programu „Mój Elektryk”. Ostateczny kształt nowych regulacji nie jest jeszcze znany, ale można spodziewać się, że wątpliwości natury podatkowej, które będą mieli jego beneficjenci będą zbliżone do tych, które obserwujemy dziś. Te zaś dotyczą głównie tego, czy dotacja stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, a także to, czy wykorzystanie otrzymanych środków pozwala na rozpoznanie kosztu.